Жыхарка Барысава Галіна даслала EX-PRESS.BY гісторыю пра бабулін амлет для акцыі «Смак часу. Сямейныя рэцэпты». Успаміны настолькі шчырыя, што прыводзім іх без скарачэння.
«Бабулін амлет заўсёды быў нечым асаблівым. Кожную раніцу, калі я прыязджала да яе ў вёску Жыцькава Барысаўскага раёну, на кухні лунаў гэты невымоўны водар — цёплы, далікатны, ён нібы абдымаў цябе з парога, — распавядае Галіна.
— Кухня была залітая мяккім сонечным святлом, а за акном птушкі ціха шчабяталі, як бы запрашаючы нас за стол. «Ну што, унучачка, гатова да амлету?» — усміхаючыся, пыталася бабуля, дастаючы яйкі з драўлянай скрыні.
Яе рухі заўсёды былі плаўнымі і ўпэўненымі, кожнае яйка і кропля малака ведалі сваё месца ў гэтым чароўным працэсе. «Сакрэт тут адзін, — шаптала яна, — трэба гатаваць з любоўю».
І сапраўды, у кожным яе руху, у кожным дотыку, калі яна асцярожна ўзбівала яйкі звычайным відэльцам, было гэтае самае каханне. Яна не выкарыстоўвала ні венцаў, ні міксераў, таму што амлет павінен заставацца лёгкім, але не занадта пышным.
Калі бабуля дадавала малако, яно было не халодным, а злёгку прахалодным — так, як трэба. А потым яна брала драўляную лыжку, павольна змешваючы малако з яйкамі, і заўсёды казала: «Не спяшайся. Галоўнае — гэта цярпенне і клопат».
Мяккі пах сметанковага масла напаўняў кухню, калі бабуля змазвала форму. «Бачыш, масла павінна быць менавіта такім — духмяным і далікатным. Тады амлет атрымаецца асаблівым», — гаварыла яна з цеплынёй.
Вылітая ў форму сумесь абяцала стаць нечым цудоўным. Амлет адпраўляўся ў духоўку, і ўсё змаўкала. Мы сядзелі на кухні, слухаючы, як агонь ціха патрэсквае ў печы.
Бабуля заўсёды знаходзіла час для кароткіх гісторый, пакуль амлет запякаўся. Яна расказвала пра сваё дзяцінства, пра тое, як яны з мамай гатавалі падобныя стравы ў далёкім мінулым. У яе словах было столькі прастаты і шчырасці, што здавалася, смак таго часу перадаваўся з кожным кавалкам амлету.
Калі амлет быў гатовы, бабуля акуратна наразала яго квадрацікамі, пасыпала зелянінай і падавала на стол. Цёплы, з хрумсткай скарыначкай і далікатнай сярэдзінкай, ён быў як кавалачак дзяцінства, поўны ўспамінаў і клопату».
Кожны раз, калі жанчына гатуе гэты амлет сёння, яна прыгадвае сваю бабулю. Той асаблівы смак — не проста сумесь яек і малака, а пачуццё кахання, якім яна дзялілася с унукамі кожную раніцу.
Даслаць свой сямейны рэцэпт: @ex_presslive
Добро пожаловать в реальность!