Вельмі добра разумею тых беларусаў і асабліва палітвязьняў, якія заклікаюць заходніх палітыкаў да дыпламатычна-гуманітарнай місіі ў пытаньнях вызваленьня палітычных вязьняў, пiша палiтолаг Павел Усаў.
Ізноў паўтару простыя рэчы:
1. Санкцыі, якія б яны моцныя не былі, не вырашаць пытаньня палітычных вязьняў і зьмены рэжыму. Тым больш, што такіх санкцый проста не існуе (апроч магчыма татальнага імбарга і ізаляцыі). Але ўсе роўна на гэта патрэбныя гады 5-10-15? Гэта як чакаць сьмерці дыктатара. Але, ці вытрымаюць гэтае чаканьне людзі ў вязьніцах. З тых, хто выступае за жорсткі сцэнар, хацеў бы вярнуцца ў Беларусь і пачакаць 10 год ў вязьніцах рэжыму? Думаю, што не. Нехта адседзіў цалкам увесь свой тэрмін, пакуль вялася палітыка санкцый і дацісканьня рэжыму;
2. Трэба таксама разумець, што зьмяніць сітуацыю радыкальна, можна толькі вайсковым чынам. Але нават сцэнараваньне такой магчымасьці гэта хутчэй фантастыка.
3. Ні санкцыі, ні дыялог не палепшаць агульнай сітуацыі ў Беларусі, не наблізяць перамены, ці злагоджаньня унутранай палітыкі. Рэпрэсіі будуць працягвацца. Новыя вязьні будуць з’яўляцца. Вяртаньне да сітуацыі перад 2020 годам ў бліжэйшы час немагчыма, нават калі ўсе санкцыі будуць зьнятыя.
4. Зараз гаворка вядзецца пра тое, каб выцягнуць як мага больш людзей з вязьніцаў, палепшыць йх палажэньне, магчыма злагодзіць атмасфэру тэрора.
5. Што б там не казалі, вызваленьне адбываецца ў момант дыпламатычных размоваў і візітаў. Гэта тычылася як груповых вызваленьняў, так і кропкавых. Калі, як кажуць, санкцыі працуюць, то палітычных вязьняў ужо не павінна было быць. Думаю, што цыкл візітаў еўрапейскіх палітыкаў у Беларусь, могбы прывесьці да новых вызваленьняў. Але гэта не ўкладаецца ў прынцыпы сеньняшняй палітыкі Еўропы;
6. Можна бясконца палемізаваць, пра тое, працуюць санкцыі, ці не, але людзі працягваюць сядзець.
7. Трэба таксама разумець, што праблема Беларусі разглядаецца праз прызму вайны ва Украіне, і разглядаць яе асобна ніхто не будзе, як і пераглядаць ацэнку датычна Беларусі.
Добро пожаловать в реальность!