Навумчык: Лукашэнка можа пайсьці на кантакт з апазыцыяй толькі ў адным выпадку: калі апанэнты стануць перад ім на калені і пакаяцца

Лукашэнка ніколі не ішоў на перамовы з апазыцыяй, і на гэтым можна было б паставіць кропку, пiша палiтычны аналiтык Сяргей Навумчык.

Я памятаю яго як чалавека, няздольнага ні на якія кампрамісы, калі яны хоць нейкім чым закраналі ягонае ўласнае «эга». Як дэпутат, ён імкнуўся да 100% (99% было недастаткова) уплыву, як дыктатар – да 100% падаўленьня. Ён можа пайсьці на кантакт з апазыцыяй толькі ў адным выпадку: калі апанэнты стануць перад ім на калені, апусьцяць галовы і пакаяцца. Прычым я кажу гэта зусім не ў пераносным сэнсе.

Гэта будуць не перамовы, а пакаяньне. Гэта будзе ганьба – але яшчэ горай, што яна не прынясе выніку і ў справе абароны Незалежнасьці.

Напэўна, можна было б у імя сувэрэнітэту пагадзіцца нават на ганьбу, калі б гаворка ішла пра асобу, падобную на Франка ці Піначэта – бо тыя ня ставілі пад сумнеў незалежнасьць краінаў, нацыянальную ідэнтычнасьць. Франка, як вядома, адмовіўся падтрымаць Гітлера ў нападу на Вялікабрытанію (фюрэр нават потым сказаў, што гатовы тры гадзіны праседзіць у крэсьле дантыста без наркозу, чым гадзіну гутарыць з каўдыльё), Піначэт не пераводзіў школы на, да прыкладу, ангельскую мову, каб дагадзіць ЗША.

Лукашэнка ж пачаў гандляваць сувэрэнітэтам літаральна зь першага дня свайго кіраваньня і пасьлядоўна вынішчаць нацыянальную ідэнтычнасьць, якая ёсьць падмуркам дзяржаўнасьці. і не спыняецца ў гэтым. Лукашэнка – не гарант Незалежнасьці, ён – гандляр Незалежнасьцю. Як і гандляр палітвязьнямі.

Таму мэтай мусіць быць не ўступленьне зь ім у нейкія перамоўныя камбінацыі зь невядомым вынікам (зрэшты, вядомым – у гульнях з д‘яблам заўсёды перамагае д’ябал), а як найхутчэйшае адхіленьня яго ад улады менавіта як пагрозы Незалежнасьці.

І паўтару тое, што кажу шмат гадоў: калі б ўзьнікла магчымасьць заняць галоўнае месца ў Крамлі коштам уваходжаньня Беларусі ў РФ – Лукашэнка б не вагаўся ні сэкунды.