Павел Усаў: Захад апынуўся ў такой сітуацыі, у якой не ведае што і як рабіць далей і з Расеяй і з Беларусьсю

Мне падаецца, што Захад апынуўся ў такой сітуацыі, у якой не ведае што і як рабіць далей і з Расеяй і з Беларусьсю. Псіхалагічна, заходнія эліты не гатовыя да доўгатэрміновай і татальнай вайны, не ведаюць яны і таго, як скончыць вайну перамогай для Украіны ў кароткім часе (то грошаў няма, то ракеты не такія), піша палітолаг Павел Усаў

У дачыненьні да Беларусі таксама пытаньне, што рабіць далей.

Палітыка санкцый сябе цалкам вычарпала. Новых аб’ёмістых санкцый, якімі можна было б ўдарыць па рэжыму ў наяўнасьці ЕЗ-ЗША няма. Падкрэсьлю ударыць, а не зрынуць.
Канешне Захад мог бы пайсьці на татальныя крокі: цалкам разарваць дыпламатычныя адносіны (але гэтага не зрабілі нават з краінай-агрэсарам Расеяй), увесьці эканамічная эмбарга, зачыніць межы (без уліку наступстваў для насельніцтва Беларусі).

Але нават і гэтыя крокі не створаць умоваў для зьмены рэжыму Лукашэнкі ў бліжэйшыя гады.

З іншага боку, няма ніякай гатовасьці і шляхоў на камунікацыю з прадстаўнікамі рэжыму. Адна з прычын, што сам Лукашэнка не жадае весьці перамовы з заходнімі палітыкамі. Прычын можа быць некалькі:

1. Цалкавітая залежнасьць ад Масквы (стоп-сыгнал на камунікацыю з Захадам ад Крамля);

2. Паталагічная крыўда і жаданьне адпомсьціць.

3. Ультыматыўныя падыходы з двух бакоў (усё на ўсё) і "ты першы, нет ты". Хаця трэба разумець, што ў склаўшыйся сітуацыі перавага па баку ў Лукашэнкі. Ён кантралюе сітуацыю ў краіне, а ўплывы Захаду = 0. Таксама, Лукашэнка разумее, што вяртаньня да status quo ужо ня будзе, і па факце практычнасьць вынікаў нейкіх перамоў для яго не значныя і ў такой сітуацыі можа мець значэньне толькі псіхалагічны фактар;

4. Нізкі статус заходніх перамоўшчыкаў, што незадаваляе Лукашэнку адчуваць нейкае ўскоснае прызнаньне яго ўлады;

5. Заходнія палітыкі таксама разумеюць высокія рызыкі перамоў з дыктатарам, якія могуць мець цалкам негатыўны рэзананс і абсалютна негатыўную рэакцыю з боку беларусеіх апазіцыйных структур і СМІ. Якія стаяць на пазіцыі no talks more sanctions.

То бок, камунікатыўны падыход пакуль не мае легітымнай апоры ў беларускай дэмсупольнасьці (без уліку малых ініцыятыў). Пэўныя зрухі адбудуцца праз нейкі час, калі распад і дэвальвацыя апазіцыі будзе ўжо відавочна і для Захаду.

Але, варта адзначыць важную рэч, чым больш праходзіць часу, тым менш ідэя камунікацыі Менск-Захад будзе прываблівай для Лукашэнкі. Прызвычаяўшыся жыць ва ўмовах ізаляцыі, ён будзе адчуваць сябе больш камфортна.