«Кожнае пакаленне эміграцыі — "выцертае" з партрэта Радзімы. Хірургічна выдаленае».

Каця правяла за кратамі больш за 5 гадоў.

Сёлета ў сьнежні стала вядома пра сьмерць у Польшчы двух беларусаў.

Даследаванні паказваюць, што навучанне зніжае ўзровень стрэсу і павышае псіхалагічную ўстойлівасць.

Францыска марыць купіць сваю кватэру і пажыць некалькі месяцаў у Японіі. Пра вяртанне ў Беларусь яна кажа: «Так, абавязкова. Гэта мая радзіма, і я па ёй сумую».

«Беларусь важна падтрымліваць нават з-за мяжы, каб людзі не забываліся, што мы беларусы».

Ролі, якія мы выконваем незалежна ад таго, дзе мы знаходзімся, могуць быць аднолькава важнымі для справы адзінства і цывілізацыйнага прагрэсу.

Пераехала па візе нявесты і называе пераезд вялікай ахвярай.

Або чаму не сорамна быць сабой.

Сёння беларусы ў эміграцыі так і не сталі супольнасцю аднаго лёсу. Не маюць адной мэты. На якую, уласна, і трэба збіраць.

Купалавец амаль два с паловай гады жыве ў Польшчы.

Лізаветы Брылеўскай не стала 27 чэрвеня.

У эміграцыі з'яўляецца неабходнасць цягнуць сябе за каўнер, рабіць нешта новае, шукаць магчымасці, спрабаваць сябе ў тым, што ніколі раней не рабіў.

Гарадскому сярэдняму класу мала захоздіць казка пра «Савецкую Беларусію», у якой усё было добра і каўбаса каштавала 2.20.

Рэжым можа зваліцца і заўтра, можа пратрымацца яшчэ пэўны час. Магчыма, вельмі хутка гэта ўсё лясне. Але ж і мы павінны зразумець, што за нас нам ніхто краіну не верне.