Напярэдадні 8 сакавіка беларуская эмігрантка Марына распавяла, чаму ў 60 гадоў ёй важна паспяваць на творчыя вечары.
— У свае 60 гадоў я прыехала ў Варшаву не адпачываць. Мае дні напоўнены працай, клопатамі пра хлеб надзённы і бясконцым бегам «паспець усё». Але напярэдадні Міжнароднага жаночага дня я спынілася, каб азірнуцца на мінулы месяц. Я пабывала на трох сустрэчах, і, хоць яны былі рознымі — ад «універсітэцкай» аўдыторыі да касцёла, — у кожнай з іх я шукала і знаходзіла нешта большае, чым проста размовы пра літаратуру. Я адчула там Бога, духоўнасць і адказ на пытанне: навошта мы тут? — расказала яна.
Сустрэча першая: дзядзька Рыгор і нябесная чысціня Элы Олінай
— Мой марафон пачаўся ва Універсітэце Залатога Веку. Здавалася б, лекцыя пра класіка, пра Рыгора Барадуліна. Але калі пра яго кажа Эла (Дзвінская) Оліна, журналістка і яго верная сяброўка, гэта ператвараецца ў нешта асаблівае.
Эла распавядала пра паэта не як пра «помнік», а як пра чалавека, які адчуваў. У яе словах была тая мяккая жаночая мудрасць, якая разумее: паэзія — гэта таксама шлях да Бога. Гледзячы на Элу, я зразумела: можна працаваць, можна быць у выгнанні, але важна захоўваць унутры тую светлую вертыкаль, якая звязвае нас з небам.
Сустрэча другая: «Вечара з чужым каханкам» і споведзь Валянціны Аксак
Другая падзея — «Стральцоўскія чытанні», дзе прэзентавала сваю чарговую кнігу Валянціна Аксак. Назва яе новага зборніка — «Вечара з чужым каханкам» — можа падацца зямной і нават дзёрзкай. Але за гэтым фасадам хаваецца глыбокая духоўнасць.
Вершы Валянціны — пранізлівыя. Гэта размова душы, якая ўжо ўсё разумее пра зямныя пачуці і шукае спакою ў вечным. Для мяне, жанчыны, якая кожны дзень змагаецца за сваё месца ў новай краіне, яе паэзія стала напамінам: нашы зямныя трывогі — толькі цень. Сапраўднае жыццё — у тых тонкіх струнах душы, якія адгукаюцца на Любоў з вялікай літары.
Сустрэча трэцяя: мова як прычасце ў касцёле Святога Аляксандра
Самым важным акордам стаў Дзень роднай мовы ў касцёле. Там не было «лекцый», там была споведзь. Разам з ксяндзом Вячаславам Барком і пісьменніцай Святланай Курс (Евай Вежнавец) мы гаварылі пра словы, якія нас лечаць.
Святлана Курс казала пра беларускую мову як пра нешта сакральнае. Людзі называлі свае любімыя словы — і ў гэты момант кожны напаўняўся нябачным святлом. Я глядзела на Святлану і адчувала: гэта і ёсць сапраўдная місія — захоўваць агонь у храме нашай мовы. Калі мы гаварылі пра мову, мы, я так разумею, гаварылі пра Бога, бо дар слова — гэта Яго дар.
Эпілог ад аўтара
Тры жанчыны — Эла, Валянціна, Святлана. Тры розныя лёсы, але адзін агульны корань. Яны навучылі мяне, што нават у 60 гадоў, паміж зменамі на працы і бытавымі цяжкасцямі, можна і трэба цягнуцца да высокага.
Варшава ў гэтыя дні святкуе 8 сакавіка, і я віншую ўсіх беларусак. Няхай наша «жаночае свята» будзе не пра кветкі ў цэлафане, а пра тую духоўную сілу, якая дапамагае нам выстаяць, верыць і кахаць насуперак усяму.
Хочаце расказаць сваю навіну? Пiшыце: @ex_presslive
Добро пожаловать в реальность!