У Варшаве прайшоў майстар-клас па стварэнні традыцыйнай лялькі-абярэга «Жаданніца». За адным сталом сабраліся жанчыны розных узростаў — хтосьці прыйшоў упершыню, іншыя ўжо не раз удзельнічалі ў такіх сустрэчах. Наш рэпартаж — пра тое, як з кавалкаў тканіны, нітак і стужак паступова нараджаюцца маленькія лялькі, кожная з якіх сімвалізуе жаданне сваёй гаспадыні.
Майстар-клас правяла Вольга Пашковіч — педагог, даследчыца традыцый і рамесніца народнай лялькі. Яна даўно працуе з беларускай культурай і традыцыямі, а цяпер перадае гэтыя веды і дарослым, і дзецям.
«Ідэя правесці майстар-клас па ляльцы “Жаданніца” з’явілася ў мяне даўно. Гэтую ляльку не раз прасілі зрабіць удзельніцы маіх папярэдніх сустрэч, тыя, хто ўжо не раз прыходзіў на майстар-класы. Ды і мне самой здавалася, што менавіта 8 сакавіка, у Жаночы дзень, для такой лялькі самы адпаведны час», — расказвае яна.
Пры гэтым сама Вольга не надае святу асаблівага значэння:
«Для сябе асабіста я не раблю вялікага акцэнту на гэтым свяце. Напэўна таму, што ўсё тое, што звычайна жадаюць жанчынам у гэты дзень — увага, павага, цеплыня — у маім жыцці ёсць і без каляндарнай даты».
Але гэты дзень застаецца для Вольгі вельмі асабістым:
«Мая мама цяпер вельмі далёка. А раней 8 сакавіка мы абавязкова збіраліся ўсёй сям’ёй і віншавалі яе. Гэта быў цёплы дзень, калі за адным сталом сустракаліся нашы родныя розных пакаленняў».
Спачатку, прызнаецца Вольга, яна думала, што на майстар-клас прыйдуць перадусім жанчыны ўзросту яе мамы. Але ў выніку сабралася значна больш разнастайная кампанія.
«Калі побач аказваюцца жанчыны розных пакаленняў, узнікае асаблівая атмасфера — спакойная, даверлівая і вельмі сапраўдная», — кажа яна.
Лялькі ў жыцці Вольгі з’явіліся некалькі гадоў таму:
«Гэта было і выпадкова, і невыпадкова. Напэўна так аб’ядналіся мае веды і ўменні — адукацыя і вопыт у швейнай справе, педагогіцы і турызме».
Цікавасць да традыцыйных рамёстваў узнікла яшчэ ў Беларусі:
«Яшчэ ў Беларусі, падчас працы над дысертацыяй, я збірала матэрыял пра рамёствы і традыцыі. Тады ж удзельнічала ў некалькіх майстар-класах разам з турыстамі».
Пасля пераезду ў Польшчу яна вырашыла візуалізаваць сабраны матэрыял праз стварэнне традыцыйных лялек.
«Знаёмства з украінскімі і польскімі рамесніцамі яшчэ больш пашырыла мае веды і натхненне ў гэтай сферы», — дадае Вольга.
Сёння яе працы жывуць у розных краінах:
«Мае традыцыйныя лялькі ўдзельнічаюць у выставах, ёсць у калекцыі прыватнага музея ў Берліне, а таксама іх можна набыць — напрыклад, у краме ў Вільні і ў Варшаве».
Паралельна Вольга працуе з дзецьмі:
«Я працую выкладчыцай краязнаўства і беларусазнаўства ў Беларускай школе ў Варшаве, дзе мы разам з дзецьмі адкрываем Беларусь праз легенды, сімвалы, цікавых людзей і падзеі, якія фарміруюць беларускую ідэнтычнасць».
Па яе словах, гэта асабліва важна для дзяцей, якія растуць у эміграцыі:
«Мы нават працуем над стварэннем уласнага падручніка — дзеці задаюць пытанні, разважаюць і робяць свае маленькія даследаванні. Гэта вельмі важна для дзяцей, якія растуць у эміграцыі: веданне мовы, культуры і сваіх каранёў дапамагае захоўваць сувязь з Радзімай, дзе б мы ні жылі».
Акрамя таго, Вольга працуе ў дзіцячым клубе для дзяцей эмігрантаў, дзе праводзіць творчыя, танцавальныя, фізкультурныя і адукацыйныя заняткі.
Сам майстар-клас у Варшаве адбыўся дзякуючы падтрымцы польскай фундацыі, якая прафінансавала яго ў межах навучання Вольгі на курсах па кіраванні грамадскімі ініцыятывамі, і адначасова дзякуючы дапамозе ксяндза Вячаслава Барка, які ўжо не ўпершыню дапамог з памяшканнем.
У выніку гэты сакавіцкі дзень прайшоў у размовах, творчасці і ціха сфармуляваных жаданнях — менавіта для гэтага і ствараюць «Жаданніц».
«Ужо праз два тыдні нас чакае новы майстар-клас, прысвечаны Вялікадню. Мы зноў збяромся разам, каб тварыць, размаўляць і працягваць гэтую цёплую традыцыю сустрэч», — кажа Вольга.
І запрашае далучацца ўсіх, каму блізкія культура, творчасць і жывыя чалавечыя зносіны.
Хочаце расказаць сваю гісторыю? Мы на сувязі: @ex_presslive
Добро пожаловать в реальность!