Калі сітуацыю ў Венэсуэле, альбо, Сірыі, ці недзе на афрыканскім кантынэнце пачынаюць пераносіць на Беларусь, мне становіцца сумна-смешна. Асабліва, калі гэта пачынаюць рабіць ўласныя беларускія эксперты і палітыкі, піша палітолаг Павел Усаў.
З большага гэта сьведчаньне таго, што палітыкі-эксперты не разумеюць уласнай гісторыі, сучаснага, як палітычнага, так і геапалітычнага становішча і перспектываў краіны.
З аднаго боку, сьпекуляцыі на тэме пераносу падзей іншых краінаў - гэта чыстай вады жаданьне прыцягнуць увагу да сябе, бо няма больш пра што размаўляць датычна Беларусі. Праблематыка вычэрпаная амаль цалкам. Што абмяркоўваць, "на якую нагу кульгае Лукашэнка, і як цяжка ен хворы, што памірае 31 год запар? Ці чарговы шлёп ў апазіцыі? Зь іншага, гэта пэўны псіхалагічны сіндром, жыцье ў чаканьні нейкага цуду, якое таксама, адбываецца ўжо на працягу 30 год.
Таму, калі ўпадаюць дыктатары, беларуская дэмакратычная супольнась пачынае варажыць, на тэму, што "такі лес чакае Лукашэнеу, гэта ўжо канец дыктатуры", і як закляцьце паўтараць "дыктатуры ня вечныя", альбо "мы ляцім да вас", як некалі спадзяваліся на Буша, пасьля падзеньня рэжыму Хусэйна.
Колькі ўжо завалілася дыктатур у сьвеце, а Лукашэнка ўсьцяж жывы: Мілошавіч, Шэварнадзэ, Акаеў (памятаю як на яго падзеньні, варажылі хуткія перамены ў Беларусі), Януковіч, Карымаў, Назарбаеў (беларускія аналітыкі проста ірваліся надзець на Лукашэнку назарбаеўскі сарафан), Кадафі, Мугабэ, Асад. Ужо памерлі Чавэс і адышлі браты Кастра.
А мы ўвесь час чакаем, што вось-вось, прыляціць Буш, ці Трамп, ці нейкі чорны Карлсан і зробіць для нас цуд і шчасьця.
А гэтага ня будзе, прынамсі ў бліжэйшыя гады. Пэўны цуд, дзякуючы маскоўскаму дзеду марозу адбыўся ў 2020 годзе, і плены яго мы яшчэ доўга будзем адчуваць.
Для Беларусі ёсьць толькі наступныя перспектывы: 1. Прайграная ўшэнт вайна Масквы ва Украіне, з крахам рэжыму Пуціна і распадам Расеі; 2. Сьмерць Лукашэнкі (з унутранай трансфармацыяй), пры гэтым калі сьмерць будзе мець мейсца пры расейскай дамінацыі, то перспектывы будуць так сабе.
У такіх ўмовах застаецца жыць чужымі рэвалюцыямі, пераваротамі, сьпецаперацыямі. Пры гэтым, як мы бачым, зрынаньне дыктараў не заўседы прыводзіць да дэмакратыяў, асабліва ў апошняе дзесяцігоддзе.
Добро пожаловать в реальность!