Частка каментароў беларусаў, якія сустракаюцца апошнімі днямі - незадаволеннасьць прызначэньнем Коўла на пазіцыю сьпецпасланьніка па Беларусі, піша палітолаг Павел Усаў.
Таксама незадаволеннасьць тым, што ЗША хаця б па троху выцягваюць (праз перамовы і "гандаль") дзесяткі чалавек зь вязьніцаў. "Навошта выцягваць, не трэба гэтага рабіць то бок гандлявацца. Гэта нічога не зьменіць". А што зьменіць? Што канкрэтна зьменіць сітуацыю? Пляскі з кенгуру?
Такіх крокаў, якія скончыліся вызваленьнем вялікай колькасьці людзей, не было на працягу 5 год самай жорсткай у гісторыі Беларусі санкцыйнай палітыкі. Так дэпартацыя - гэта працяг рэпрэсій, але непараўнальна лепшае палажэньне, чым карцар, холад і голад.
А колькі яшчэ людзей застаюцца ў такіх умовах. Якое ж рэальнае рашэньне? Забіцьце Лукашэнкі, татальнае вынішчэньне Беларусі? Хто гэтым будзе зайацца Офіс? Кабінет? КР? Захад? Канешне не і ўсе гэта вельмі добра разумеюць.
Ну, вось зачыніла зараз Літва ўсе пераходы з Беларусьсю, з Польшчай застаўся толькі адзін, ці камусьці ад гэтага стала лепей, асабліва вязьням?
Я разумею, маральна-псіхалагічны стан людзей, якія з’ехалі і зараз у роспачы. Хацелася б каб усё хутка скончылася (а хутка - гэта толькі вайна. Санкцыі хутка нічога не зробяць, гэта пра 5-10 год. А мы ўсе бачылі, якімі выходзяць людзі праз 5 год, прапануеце іншым пачакаць ягчэ 5 год?). І ізноў, ні Офіс, ні КР, ні Кабінет ваяваць не зьбіраюцца. Ды і таксама, вайна гэта не пра хуткае рашэньне праблемы.
Другая частка відавочна сыходзіць з прынцыпу: "дык не будзь ты нічыйнай" і напэўна для йх было б добра, каб беларусы, якія засталіся ў краіне панесьлі калектыўную адказнасьць разам з Лукашэнкам. "Разбамбіць йх дашчэнту". (Гэта той жа мілітарыстскі падыход, але іншая матывацыя). Бо гэтыя людзі разумеюць, што ў Беларусь ніколі не вернуцца.
Пры гэтым, асабліва некаторыя "палітыкі" чамусьці працягваюць выступаць ад імя беларускага народа (нават не дыяспары, а Народа), і прасіць грошы менавіта на барацьбу беларускага народа(!), які зараз пад санкцыямі.
Тады, я нечага не разумею, у нас магчыма два народы? Адзін змагаецца за свабоду і дэмакратыю, а другі працуе на Лукашэнку і як гэтыя народы размежаваць і якога народу болей?
Іншае пытаньне, як народу (таму, нашаму) змагацца, калі яго душаць Лукашэнка-Пуцін, і давяць санкцыямі. Апошнія павінны матываваць да барацьбы? (Якой і галоўнае як)? "Гора беларускія палітыкі" заклікаюць народ да барацьбы, просяць грошы на барацьбу для сябе, адначасова заклікаюць да санкцыяў, і пры гэты самі знаходзяцца ў камфортных умовах, і самі ж не ведаюць як беларускаму народу змагацца з расейскай акупацыяй, а ўздагон абвінавачваюць у тым, што ён выжывае ў складаных умовах.
У сваю чаргу "спробы выжыць" успрымаюцца як праца на рэжым і ўжо ў новых абставінах дадзены факт служыць для новых санкцый. Бо на прадпрыемствах ВПК працуе ўсе той жа народ, які змагаецца з рэжымам, але які заслугоўвае санкцый, бо кепска змагаецца.
А палітычныя вязьні? Ну йм трэба пачакаць, пакуль народ змагаецца, а мы падштурхоўваем яго санкцыямі і атрымоўваем міл’ены на змаганьне.
Іншы парадокс змаганьня. Калі беларускі народ змагаецца за вызваленьне, а Еўраўьвяз выдзяляе нават сотні міл’енаў на гэтую барацьбу, і яе нібы падтрымлівая Літва і Польшча, то як тады ў гэтую барацьбу ўпісваецца поўная палітычная і эканамічная ізаляцыя беларускага народу: немагчымасьць выехаць, атрымаць візы, цяжкасьці з легалізацыяй. Ці гэтыя 300 млн., пайшлі на змаганьне нейкага іншага народу? Цікава якога?
Ну да ладна з еўрапейцы, самі беларусы пачынаюць па варожаму ставіцца да таго ж народа, часткай якога яны некалі былі? Чаму? Таму, што той народ не зрабіў рэвалюцыі, пакуль мы тут за межамі? Ці ўвесь беларускі народ выехаў, а там застаўся ненарод, таму яго не трэба шкадаваць, ён частка "рускага сьвету", ен працуе на Маскву, пры гэтым так атрымоўваецца, што на Маскву працуюць (у масе сваей) тыя, хто нібы галасаваў супраць Лукашэнкі, бо за мяжу ніяк не выехала 50 +% насельніцтва краіны. Хіба, што гэтыя 50 +%, таксама ўжо не наш народ.
Добро пожаловать в реальность!