Цэнтральная гарадская бібліятэка Жодзіна нядаўна падзялілася статыстыкай і апублікавала топ самых запатрабаваных кніг сярод гараджан. А EX-PRESS.LIVE вырашыў задаць чытачам іншае, больш асабістае пытанне: якая кніга вам запомнілася больш за ўсё ў 2025 годзе. Адказы аказаліся вельмі рознымі — ад дзіцячых гісторый і аўдыякніг да складанай сучаснай прозы і гістарычных саг. Але ўсе яны — пра тое, як літаратура становіцца часткай жыцця.
Ганна:
— У гэтым годзе я трапіла на сустрэчу з Уладзімірам Арловым, і пасля яе набыла дзве ягоныя гістарычныя кнігі. Чытаю іх павольна, з асалодай. Але з Альгердам Бахарэвічам атрымалася інакш — ад яго тэкстаў немагчыма адарвацца. Яны прымушаюць думаць, спрачацца ўнутры сябе, вяртацца да прачытанага. Для мяне гэта прыкмета сапраўднай, жывой літаратуры.
Алена:
— У 2025 годзе ў нашай сям’і шмат чыталі Свена Нюрдквіста — «Пэтсан і Фіндус», розныя казкі і прыгоды. Асабліва радуе, што гэтыя кнігі можна знайсці і на беларускай мове. У некаторых маіх вучняў яны ёсць дома, у горадзе працуе кнігарня з беларускімі выданнямі, нешта ёсць і ў бібліятэках. Гэта вельмі важна — калі дзеці з маленства растуць з добрай кнігай.
Ігар:
— Маей кнігай 2025 года стаў раман Альгерда Бахарэвіча «Сабакі Эўропы». Гэта не лёгкае чытанне, але яно вартае кожнай старонкі. Пасля гэтай кнігі пачынаеш інакш глядзець на свет, на падзеі вакол, на самога сябе. Такія тэксты не забываюцца.
Наталля:
— Вельмі моцнае ўражанне пакінула кніга Вольгі Гапеевай «Самота, што жыла ў пакоі». Гэта ціхае, далікатнае пісьмо, якое патрабуе ўвагі і часу. Я чытала павольна, бо хацелася спыняцца і думаць. Пасля такіх кніг пачынаеш уважлівей слухаць і сябе, і іншых.
Сяргей:
— Асаблівай для мяне стала кніга «Шэпт» Сяргея Лескеця. Гэта жывыя гісторыі шаптух, знахарак, людзей, якія захоўваюць традыцыю. Чытаеш — і адчуваеш, як дакранаешся да культурнай памяці. Кніга пра карані і пра тое, што мы яшчэ можам паспець захаваць.
Дар’я:
— Для мяне кнігай года стала аўдыяверсія «Каласоў пад сярпом тваім», якую выпусціў «Кніжны Воз». Гэта нецэнзураваная версія, якая не выходзіла ў савецкі час, і яна неверагодна якасна агучаная. Я слухала яе ўвесь 2025 год, з пачатку і да канца, бо яе выпускалі частка за часткай, усяго прыкладна 80 гадзін. У тэксце столькі глыбокіх дыялогаў і сэнсаў, што яны дапамагаюць трымацца і расці.
Мяне часта пытаюцца, якую беларускую літаратуру можна прапанаваць дзецям 10–12 гадоў. І я без ваганняў кажу: «Каласы» — абавязкова. Гэта кніга, якая стала дэвізам майго 2025 года.
І яшчэ я назаву кнігу «Слон» Сашы Філіпенкі. Я прачытала яе тры разы і нават напісала рэцэнзію. Гэта вельмі добрая кніга.
Марыя:
— Для мяне адкрыццём стала «Сільвія Рэру» Крысціны Сабалеўскайтэ у перакладзе Сяргея Шупы. Гэта сапраўдная сага віленскай шляхты XVII стагоддзя. Я ўжо прачытала дзве часткі і пачала трэцюю — усяго іх пяць.
Кніга мяне цалкам захапіла. Былі ночы, калі я не магла заснуць, бо хацелася ведаць, што ж будзе далей. Асобна адзначу пераклад — вельмі моцная, прыгожая беларуская мова, якая толькі ўзмацняе ўражанне.
Вольга:
— Асабліва запомніўся раман Евы Вежнавец «Куды ідзеш, воўча?». Гэта тэкст пра страх, выбар і ўнутраную мяжу чалавека. Кніга трымае ў напружанні і не дае хуткіх адказаў. Мова дакладная, часам жорсткая, але вельмі шчырая. Пасля прачытання доўга не пакідала адчуванне нейкай трывожнай цішыні.
А якая кніга стала лепшай для вас? Пішыце: @ex_presslive
Добро пожаловать в реальность!