Не стала выбітнага жодзінца, пісьменніка і выдаўца Уладзіміра Сіўчыкава. Яму было 63 гады. Яго сябра i калега Алесь Аркуш зрабiў кранальны пост у «Фэйсбуку».
EX-PRESS.BY публикуе яго без скарачэнняў:
— З Уладзімірам Сіўчыкавым я пазнаёміўся ў 1987 годзе на паседжаньнях Таварыства маладых літаратараў «Тутэйшыя». Там і высьветлілася, што мы землякі – жодзінцы. Уладзева маці працавала на чыгунцы і яны жылі каля жодзінскага чыгуначага вакзалу, непадалёку ад хаты майго дзеда Антона (мой дзед быў начальнікам чыгуначнай станцыі). Уладзя вучыўся ў СШ №2. Я жыў на супрацьлеглым беразе вадасховішча Брызгалаўка ў пасёлку ДРЭС і вучыўся ў школе №1. Напэўна ў дзяцінстве мы бачыліся і ня раз, асабліва каля басейну і пляжу на нашым баку Брызгалаўкі, дзе летам цэлымі днямі бавілася ўся жодзінская дзятва. Але знаёмымі мы не былі.
Гэты міф прыдумаў Уладзя, маўляў, у дзяцінстве мы былі ўскормленыя адной каровай. Справа ў тым, што сям“я Сіўчыкаў (ён і маці) купляла ў майго дзеда малако. Малако гэтай каровы трапляла і ў маю сям“ю. Пра гэта Уладзя нават напісаў у адным са сваіх апавяданняў.
І яшчэ памятная падзея. У наргасе, дзе я вучыўся падчас сяброўства ў «Тутэйшых», я ладзіў сустрэчы з маладымі паэтамі. На адну з такіх сустрэч я запрасіў Анатоля Сыса і Уладзіміра Сіўчыкава. Уладзя і Анатоль паміж сабой крыху паспрачаліся, але ад гэтага сустрэча стала толькі цікавейшай.
Затым было шмат іншых розных сустрэчаў і агульных спраў. Напрыклад, мы спрабавалі дамагчыся ад жодзінскіх гарадзкіх уладаў, каб у Жодзіне з“явілася вуліца Івана Сіняўскага. Як раз набліжалася 100-годдзе жодзінскага пісьменьніка, аўтара рамана «Вярыгі» пра жахі калектывізацыі на Смалявіччыне. Улады паабацялі адну з новых вуліц назваць, але пакуль так і не назвалі.
І яшчэ помніцца славуты праект «Жодзінцы», пра жодзінскіх мастакоў, вялікую кагорту якіх выхаваў Аляксей Марачкін, калі жыў у Жодзіне і вёў у ДК БелАЗ дзіцячую мастацкую студыю. Уладзя рыхтаваў адмысловае выданьне. Для яго я даваў свае тэксты-успаміны.
Апошнім раз мы бачыліся, відаць, на пахаваньні Пятра Васючэнкі. Пятро быў нашым агульным сябрам. І яго сьмерць для нас была вялікай стратай. Уладзя ўзяўся нават за падрыхтоўку кнігі ўспамінаў пра Пятра.
Сёлета 28 траўня, на мой дзень народзінаў, Уладзя патэлефанаваў мне ў Полацак і павіншаваў. Мы пагутарылі. Ён расказаў пра складанасьці са здароўем, якія з“явіліся пасьля захворваньня каронавірусам. Яму стала цяжка хадзіць. Ён практычна не выходзіў з кватэры. Я згадаў пра Брызгалаўку, маўляў, нічога, дружа, акрыяеш, яшчэ разам зьезьдзім на Брызгалаўку на рыбалку. Яго гэта ўзбадзёрыла. Пасьмяяліся. Аказалася, гэта было разьвітаньне.
Насамрэч, пісьменьнікі не паміраюць. Толькі мяняюць форму жыцьця. Засталіся кнігі, публікацыі, выдавецкі плён. Усё гэта будзе захоўвацца ў скарбонцы нашай культуры. І таму, каб сустрэцца з табой, Уладзя, дастаткова ўзяць у рукі тваю кнігу. Таму не разьвітваюся.
Добро пожаловать в реальность!