У Барысаў завітаў Юрась Каласоўскі, які пабываў ва ўсіх 118 раёнах Беларусі. Мужчына выкладае ў школе беларускую мову, у вольны час займаецца спортам і бегае марафоны.
За 5 гадоў у скарбонцы Юрася Каласоўскага 17 марафонаў. Бягун-аматар прымаў удзел у марафонах у Польшчы, Латвіі, Літве, Украіне, Расіі, бегаў у Кіеве, Варшаве, Маскве, Магілёве, Любліне, Гародне і іншых гарадах.
— Маё першае падарожжа было менавіта у Барысаў. 1 траўня 2002 года я сеў у цягнік у Віцебску і прыехаў сюды. З таго часу пачаўся 13-ці гадовы шлях да пазнання Беларусі. Прайшло ўжо два гады, як я сваю мару здзейсніў і наведаў усе 118 раёнаў нашай краіны, — пачаў размову Юрась.
Юрась паказаў свое медалі і дыпломы, цішоткі і нумары, правёў невялікую віктарыну, паведаміў, што кожны чалавек, які прабягае марафон (42 кіламетраў і 195 метраў), атрымлівае медаль.
— А што вас падштурхнула да таго, што вы пачалі бегаць марафоны?
— Аднойчы на ўроку фізкультуры нечакана для сябе прабег у ліку першых, так я пачаў бегаць для сябе. Калі споўнілася 30 гадоў, зразумеў, што трэба нешта змяняць, так я пачаў удзельнічаць у спаборніцтвах. 30 верасеня 2012 года адбыўся мой першы марафон у Варшаве.У Капылі прабег паўмарафон (21 кіламетр і 97,5 метраў), ледзь дабежаў тады, думаў, што год буду адпачываць. Але восенню ўсё ж такі паўдзельнічаў у Варшаўскім марафоне. Шмат гісторый ёсць пра першы марафон, як бегчы гэты марафон. Хто ідзе, а хто бяжыць.
Спартовец паведаміў пра тое, што зараз марафоны вельмі папулярны ў свеце. Напрыклад, у 70-я або 80-я гады ў марафоне ўдзельнічала каля 3000 чалавек, то зараз у найбольш папулярных марафонах у Нью-Йорку або Лондану — каля 40-50 тысяч чалавек:
— На Берлінскі марафон праходзіць лёсаванне. Умоўна кажучы, сёння дзень рэгістрацыі на марафон, які будзе ў наступным годзе — усяго 40 тысяч месцаў. Праз дзве гадзіны рэгістрацыя закрываецца, таму што там ужо 200 тысяч заяў.
— Вы ўдзельнічаеце у камерцыйных марафонах, але ж ёсць і алімпійскія марафоны?
— Так, ёсць спаборніцтвы на Алімпіядах. Але ёсць паняцце камерцыйныя марафоны — гэта марафоны ў розных гарадах. Зараз марафоны — гэта візітная картка любога горада.
На пытанне, ці трэба плаціць за ўдзел у марафонах, Юрась адказаў, што ў кожнага марафона ёсць свой сайт, дзе трэба зарэгістраваццца і аплаціць унёсак. Дарэчы, чым раней зарэгістравацца, тым меньше гэта каштуе:
— У Еўропе, напрыклад, у Нямеччыне заплаціць трэба каля 50 еўра, у Любліне – каля 30 рублёў на нашы, у Кіеве — каля 20. Калі вы прыязджаеце, вы атрымліваеце стартавы пакет, у які ўваходзіць: падарункі ад спонсараў, цішотка, нумар. Гэта кампенсуе стартавы ўнесак. Плюс да гэтага на дыстанцыі заўсёды арганізаваны пункты харчавання, дзе можна ўзяць шакалад,бананы, ваду, ізатонікі.
— А якія абмежаванні па ўзросце?
— Удзельнічаць можна з 18 гадоў, а далей амежаванняў няма. Ёсць нават стагадовыя марафонцы. Цікава, што пасля 35 гадоў чалавек лічыцца ветэранам. У гэтым годзе я прыняў удзел у адкрытым Чэмпіянаце Рэспублікі Беларусь па лёгкай атлетыцы ў закрытых памяшканнях сярод ветэранаў. Прабег 3 кіламетры, заняў 3 месца ва ўзроставай катэгорыі 35-39 гадоў.
Юрась прызнаўся, што некалькі гадоў таму ён ўдзельнічаў у конкурсе “Што я зрабіў бы, калі быў мэрам” і прапанаваў правесці ў Магілёве марафон. Праз пэўны час мэр запрасіў на каву аўтараў лепшых работ і ўвогуле быў не супраць. Так у Магілёве адбыўся першы марафон.
— Як рыхтуецеся?
— Трэніруюся, правільна харчуюся, п’ю ізатонікі. Трэнер мне падрыхтоўвае праграму трэніроўкі, якая ўключае сілавую падрыхтоўку, бег доўгі або інтэрвальны, бег у гару. Пасля самых цяжкіх трэніровак выпіваю жэньшэнь, магній В6, гэта для аднаўлення сіл. Пад час трэніроўкі максімум бегаў 32 кіламетры, не трэба больш за 80% ад дыстанцыі. Увогуле рэкамендуюць бегаць не больш за 2 марафоны ў год, хаця адзін паляк бегае 365 разоў у год.
— А ёсць традыцыйныя марафоны, у якіх вы прымаеце ўдзел?
— Кожны год я прымаю ўдзел у Міжнародным марафоне сяброўства “Гародня-Друскенікі”. Кожны год змяняецца напрамак: адзін год з Гародні ў Літву, другі — з Літвы ў Гародню. Мяжу праходзім за 1 секунду. :) Перад стартам да нас прыяджаюць памежнікі і ставяць штамп, фіксуюць нас па нумарах, калі мы бяжым праз мяжу.
— Паведаміце нам пра самы запамінальны для вас марафон?
— Гэта безумоўна Варшаўскі марафон, дзе я паставіў свой асабісты рэкорд. Я заняў 78 месца з больш чым 8000 удзельнікаў. Гэта марафон, на якім усё атрымалася.
— А ў паўсядзённым жыцці бывае, што прыходзіцца бегаць?
— Так, калі падарожнічаў па Беларусі, часта прыходзілася бегаць, няма аўтобуса, і трэба прабяжаць 20 кіламетраў. Без праблем.
— Жонка падтрымлівае вашу любоў да марафонаў?
— У нас ёсць паразуменне ў гэтым. Мы дамовіліся, што я прымаю ўдзел у 10 стартах. Дарэчы, яна за апошні год удзельнічала у двух марафонах.
— А з вучнямі практыкуеце заняткі бегам?
— Так, з вучнямі практыкую бег. Мы бегалі 10 кіламетраў — гэта 25 кругоў па 400 метраў. Я бегаў бесперапынна, а вучні мяняліся з кожным кругам.
— Пра што вы думаеце, калі бяжыце?
— Звычайна думаю, які ў мяне тэмп, дзе супернікі, які час… Бяжыш і як машына працуеш. 20 кіламетраў яшчэ думаеш, але пасля 30 кіламетраў у думках толькі адно — дабяжаць! Трэба памятаць пра свабоднае дыханне, але ў мяне няма спецыяльнай тэхнікі. На жаль, ёсць удзельнікі, якія бягуць не эканомна, забываюць, што марафон — гэта цэлая навука.
Добро пожаловать в реальность!